Dit motto van het huidige seizoen van Les Bozaarts leidde ons deze keer naar het Rijksmuseum, naar het deel van de vaste collectie dat betrekking heeft op de 19e eeuw. Waar de vorige keer in de Kunsthal in Rotterdam de nadruk lag op de zeer individuele expressies van de diverse kunstenaars, kwam de focus nu meer te liggen op de tijd. En wat voor tijden! Het begon natuurlijk met de Napoleontische tijd, in Nederland met de Bataafse Republiek - na de verdrijving van Willem V, daarna het Koninkrijk Holland met koning Lodewijk Napoleon, dan de annexatie door keizer Napoleon, vervolgens het herstel van de onafhankelijkheid met Willem I als soeverein vorst, en kort daarna als koning. En zo transformeerden de Lage Landen van een federatie van min of meer onafhankelijke provincies tot een eenheidsstaat. En ook daarna was het een zeer dynamische tijd: denk aan de industriële revolutie, met de opkomst van de spoorwegen, stoommachines enzovoorts.
Eerst vertelde Anneke over het ontwerp van het Rijksmuseum, en hoe architect Pierre Cuypers teruggreep naar gothische elementen - b.v. kruisgewelven - in zijn ontwerpen, zoals ook in de vele kerken die hij in de 19e eeuw ontwierp. Bij het binnentreden van de eerste zaal stonden we meteen oog in oog met drie zeer grote portretten, achtereenvolgens van keizer Napoleon, koning Lodewijk Napoleon, en koning Willem I. Aanleiding tot discussie over de kledingstijl, die uitmondde in de empire stijl, de Egyptische elementen in het
Allerlei stromingen
Dan verder door de diverse zalen. We zagen hoe de stijlen langzamerhand veranderden. Eerst de romantiek, met diverse exponenten, zoals een prachtig schilderij van Schelfhout. Anneke wees op het verschijnsel van het atmosferisch perspectief, Ook landschappen in Italiaanse stijl, met stoffages door allerlei klein afgebeelde menselijke taferelen. Een hoogtepunt van de romantiek in
Ook meubelstukken en fraaie serviezen werden bekeken. Topstuk was een fortepiano met uiterst fraaie versieringen. Er was ook een door Pierre Cuypers ontworpen staande piano te zien, met voorstellingen van heiligen op de panelen. De consensus, later bij de lunch, was dat dit een foeilelijk ding was.
De ontwikkelingen in de schilderkunst werden geïllustreerd aan de hand van het portret van Alida Christina Assink, in 1833 geschilderd door Jan Adam Kruseman. Het contrast met het schilderij "Jonge Italiaanse vrouw met de hond Puck", uit 1884 door Thérese Schwartze, kon nauwelijks groter zijn. Bij iedereen viel dit laatste schilderij het meeste in de smaak.
Bij de beeldhouwkunst bewonderden we een fraai marmeren beeld van David. Veel kleiner was het historiserende bronzen beeld van een riddertournooi, boven op een groot kabinet, dat was ingelegd met de pietra dure techniek.
Een gepeperde lunch
De lunch werd genoten in de bovenzaal van restaurant
