Op 1 april 2026 gingen we naar het Kunstmuseum in Den Haag, naar de tentoonstelling London Calling. Het museum schrijft daar over: “Kunstmuseum Den Haag presenteert, in samenwerking met Tate, de grote overzichtstentoonstelling London Calling. Voor het eerst in Nederland worden hoogtepunten van de naoorlogse Britse schilderkunst in een overzicht getoond – schilderijen van onder meer Francis Bacon, Lucian Freud, David Hockney en Paula Rego. Londen is wat hen bindt, net als een gedeelde toepassing van verf: doeken met lijven, blikken, binnenkamers – de uitdrukking van een tijdsbeeld. De menselijke figuur wordt door deze schilders gevierd en tot het uiterste gedreven.” Een aantal zeer bekende namen dus, maar ook: “Tegelijkertijd kijkt de tentoonstelling verder dan de bekende namen. London Calling geeft ook ruimte aan kunstenaars die lang buiten de schijnwerpers vielen, zoals Celia Paul, Eva Frankfurther en Denzil Forrester. Hun schilderijen laten andere verhalen zien: van nachtclubs in de jaren tachtig tot arbeiderswijken en verstilde ateliers. Zo ontstaat een bredere kring rond de ‘School of London’ – geen officiële beweging, maar een gedeelde zoektocht naar hoe je de wereld om je heen kunt schilderen.”
Helaas kon niet iedereen aanwezig zijn, om uiteenlopende redenen. En ook jammer: Anneke mag in dat museum niet (meer) rondleiden. En zo kwamen we met zijn negenen om half elf bijeen in het Grand Café voor de koffie. En Anneke was er natuurlijk bij. Het afrekenen van de koffie ging uiterst moeizaam: PAS ONBRUIKBAAR, met een groot rood kruis. Na diverse pogingen bleek echter dat er toch betaald was, en wel twee keer. Terugstorten via de twee passen: PAS ONBRUIKBAAR. Uiteindelijk contant terugbetaald, maar later bleek dat één van de terugbetalingen toch gelukt was. Dus bottom line: niets betaald. Inmiddels is er contact opgenomen met het bedrijf om alsnog te kunnen betalen, en dat is gebeurd. Wat een gedoe!
Om elf uur kwam de ingehuurde gids van het museum naar ons toe. Het duurde geruime tijd voordat iedereen voorzien was van een werkende koptelefoon. Dat ging van de geplande tijd af. De gids bleek een Italiaanse dame te zijn, die een mengelmoes van voornamelijk Duits met wat Nederlands sprak. Gelukkig wel goed verstaanbaar, hoewel die koptelefoons en het gedoe er omheen irritant zijn.
We begonnen in de zaal met werken van Francis Bacon – met sterk vervormde gezichten. We hoorden wat de redenen daarvoor waren. De gids ging niet al te diep in op individuele werken. Daarna een zaal met werken van Lucian Freud, de kleinzoon van de bekende Sigmund Freud. Behoorlijk confronterende werken, zo hier en daar. Maar niet verbazend, want zijn werken zijn beroemd, en dus vaak te zien geweest in allerlei publicaties.
We stonden geruime tijd stil bij de schilderijen van David Hockney. Frisse kleuren, maar wat statische figuren. Dat kwam omdat de modellen vaak bijzonder lang moesten poseren. De verveling droop er af en toe vanaf. Het bleek dat Hockney niet goed voeten kon schilderen.
Enkele drieluiken van Paula Rego gaven aanleiding tot nadere uitleg. Eén van die drieluiken stelde een huwelijk voor: de voorbereiding, het huwelijk zelf en hoe het uiteindelijk afliep. In diverse hoekjes waren wat taferelen te zien die nader verklaard werden.
Denzil Forrester ging in op politiegeweld tegen zwarte mensen. Kleurrijke, maar indringende schilderijen.
Nog enkele andere zaaltjes en kamers werden vrij snel afgewerkt. Zo zagen we nog werken van Michael Andrews, Frank Auerbach, Sandra Fisher, Eva Frankfurther, R.B. Kitalj, Leo Kossoff, Celia Paul, Sylvia Sleigh en Lynette Yiadom-Boakye.
En hoewel de School of London niet een echte beweging of groep was, bleek uit foto’s dat een aantal genoemde artiesten wel degelijk met elkaar omging, en ook met elkaar bevriend was. Dat betrof dan voornamelijk Francis Bacon, Lucian Freud en David Hockney; een gemeenschappelijke factor was hun geaardheid.
Na de veel te korte rondleiding groepeerden we ons om Anneke, die wat aanvullende informatie gaf, en ook uitlegde hoe het genoemde drieluik van Paula Rego in werkelijkheid geïnterpreteerd moest worden. Ook ging ze uitgebreid in op de architectuur van het Kunstmuseum, een schepping van Berlage. Vele interessante details passeerden de revue.
De lunch vond plaats in Café Berlage, naast het museum. Een gezellig en smakelijk slot van dit uitstapje. Het betalen ging nu probleemloos.
De foto's zijn
hier te vinden. Met dank aan Peter en Gert voor hun bijdragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.