Dit bezoek is onderdeel van de aanloop naar onze volgende reis: naar Parijs! We beginnen om 10 uur.
vrijdag 25 oktober 2019
11 december 2019: eerste bezoek van het nieuwe seizoen
Dit bezoek is onderdeel van de aanloop naar onze volgende reis: naar Parijs! We beginnen om 10 uur.
donderdag 24 oktober 2019
Verslag Antwerpen is klaar
Het verslag kan je hier vinden.
Er wordt nu gewerkt aan het fotoboek. Zodra dat klaar is, wordt de link naar iedereen gestuurd via email; dit vanwege de privacy.
donderdag 19 september 2019
Programma Antwerpen bekend
Op woensdag 18 september waren we te gast in het fraaie appartement van Yo en Felix, waar Anneke een enthousiaste inleiding gaf op ons aanstaande reisje naar Antwerpen. Later op de dag stuurde ze ons nog een document met allerlei praktische informatie. Hier is nog een korte samenvatting met links naar de diverse attracties:
Dinsdag 15 oktober
Woensdag 16 oktober
Dinsdag 15 oktober
Woensdag 16 oktober
- Plantin-Moretus
- MHKA - Museum voor Hedendaagse Kunst Antwerpen
- MAS - Museum aan de Stroom
- Beeldentuin Middelheim
Waarschuwing: deze laatste attractie kan door de vele botenliefhebbers onder ons als schokkend worden ervaren!
Lijst van belangrijke links opgeschoond
In de lijst van links naar websites van musea en dergelijke zijn de oude links verwijderd, om plaats te maken voor links die te maken hebben met ons aanstaande bezoek aan Antwerpen.
zaterdag 27 april 2019
17 april: Van Abbemuseum in Eindhoven
Op woensdag 17 april 2019 ging de tocht naar het Van Abbemuseum in Eindhoven. Daar zouden we ondervinden hoe tegenwoordig iedereen bedolven wordt onder informatie van alle kanten, en vaak zonder enige samenhang. Dat is voor de jeugd van tegenwoordig heel normaal, maar voor ons als oudere jongeren wat minder.
Het Van Abbemuseum, opgericht in 1936, is een bijzonder museumgebouw. In 2003 werd het bestaande rijksmonument van architect A.J. Kropholler (de oudbouw) geheel gerenoveerd en door architect Abel Cahen gecombineerd met zijn ontwerp (de nieuwbouw). Het museum behoort tot een groep van musea voor beeldende kunst, waarvan zowel collectie en presentatie als de architectonische vormgeving een hedendaagse uitstraling hebben. Het Van Abbemuseum ligt aan de rivier de Dommel en ligt daardoor midden in een opvallende natuurlijke omgeving. Het museum is vernoemd naar de sigarenfabrikant H.J. van Abbe, die de bouw financierde en voor de eerste jaren een bedrag voor aankopen en exploitatie ter beschikking stelde. Van Abbe was de fabrikant van de bekende Karel I sigaren; vandaar dat het museumcafé naar deze ongelukkig aan zijn eind gekomen vorst is vernoemd. Hij was namelijk de enige Britse vorst die werd afgezet en onthoofd. Waarom iemand een sigarenmerk naar zo'n controversiële persoon vernoemt, is ons onduidelijk.
Na de koffie in het museumcafé begon de rondleiding door Anneke. In de oudbouw vertelde zij over de historie van het museum, en de architectuur. Daarna bezochten we enige zalen. De eerste was ingericht door Turkse kunstenaars. In vitrines langs de wand allerlei kunstwerken, nagemaakte kunstwerken, en tekeningen van vroegere tentoonstellingen van deze kunstwerken. Dat sloot wel aan bij het thema van dit seizoen: de kunstenaar in zijn tijd. Dat liet zien hoe vroeger de werken van moderne kunstenaars tentoongesteld werden.
Enige samenhang tussen het tentoongestelde was verder nauwelijks te ontdekken. Maar sommige van deze zaken waren voor Anneke toch een goede kapstok om er een leuk verhaal aan op te hangen, zoals over de werkwijze van Mondriaan. Ook was er geregeld aanleiding om terug te grijpen naar de ervaringen van vorig jaar in Düsseldorf, vanwege dingen die we herkenden.
In een volgende zaal werd het nog onsamenhangender. Daar stond bijvoorbeeld een levensgroot Mariabeeld en op de wanden van diezelfde zaal voorbeelden van Sovjet propaganda, pseudo Sovjet propaganda - een poster met Lenin die Coca Cola aanprijst -, en even verderop een echte en fraaie Picasso. In een andere zaal, vol met kopieën van kunstwerken van divers belang, hing zowaar een fraaie Kandinsky. Die kwam in die hoek niet goed tot zijn recht. Maar getraind als we waren in het interpreteren van zijn werk, zagen we daar toch het nodige in.
Een conventioneel schilderij uit Duitsland met een fraai landschap was aanleiding om de diverse soorten perspectieven nog eens te bespreken, zoals het atmosferisch perspectief, en het kikker- en vogelperspectief. Het dateerde van vlak voor de Tweede Wereldoorlog, en was dus acceptabel voor de nazi's, en geen Entartete Kunst.
Dan nog een zaal met meer traditionele schilderijen, waaronder een prachtig Liggend Naakt van Jan Sluijters.
En ook een kolossaal en zeer mooi Landschap met Bloeiende Bomen van Egbert Rubertus Derk Schaap. Vermoedelijk geen familie van de aanwezige Schapen, maar wel aanleiding om tot een definitie van het schapenperspectief te komen. Nieuw in de kunst dus!
Vermeldenswaard zijn verder nog een tekening van het urinoir van Marcel Duchamp, en wat tekeningen van schilderijen waarop Gertrude Stein te zien is, ver voor de Tweede Wereldoorlog in Parijs. In hoeverre dit soort werken de huidige jeugd aanspreekt, valt te bezien, ook al past het in ons thema: de kunstenaar in zijn tijd.
Over urinoir gesproken: dan komen we vanzelf bij de gender neutrale toiletten in het museum. Toch wel enigszins onbehaaglijk, zeker als de sloten op de compartimenten niet goed werken.
De lunch werd weer genoten in het museumcafé. Prima, maar vanwege de drukte en het omgevingslawaai was een goede evaluatie niet echt mogelijk. Daarom werd er na afloop in de gang nog even nagepraat. De algemene indruk was toch wel dat de nodige verwarring had toegeslagen. Dit vanwege het feit dat rijp en groen, echt en nep, zonder samenhang tentoongesteld was. Maar dat zou toch wel eens de boodschap van het geheel kunnen zijn, en dan was deze boodschap succesvol overgebracht. Even terzijde: de website van het museum is al even verwarrend: niet terug te vinden wat er allemaal te zien is.
Daarna gingen een enkele deelnemers al naar huis, vanwege o.a. hondse beslommeringen; anderen maakten nog een toer door het museum.
Anneke wilde namelijk nog een wandeling door de nieuwbouw maken. Het hart daarvan bestaat uit een 27 meter hoge toren met schuine wanden. Een royale trappartij leidt de bezoekers naar boven (of naar beneden) waarbij men op elke verdieping een mooi zicht heeft op het kunstwerk `Woensel Supertoll!` van de kunstenaar Tijs Rooijakkers. In 2017 won Rooijakkers de Cultuurprijs voor het project Supertoll! dat in 2013 begon. Rooijakkers werkte samen met de rapper Fresku die teksten aanbracht op planken van Rooijakkers. Daarna kwam er een reuze tol in de wijk Woensel in Noord-Eindhoven. In 2019 werd een theatrale installatie gemaakt in het Van Abbemuseum. Vanaf het hoge plafond valt de tol als het ware uit elkaar en zie je het resultaat terwijl je afdaalt per verdieping. De tol bestaat uit speciaal gebogen planken waarop bewoners van Eindhoven eigen teksten mochten schrijven.
De architectuur met de prachtige doorkijkjes gaf nog een mooie wending aan wederom een interessant kunstuitje!
(met dank aan Yo voor haar bijdrage en enige foto's)
Het Van Abbemuseum, opgericht in 1936, is een bijzonder museumgebouw. In 2003 werd het bestaande rijksmonument van architect A.J. Kropholler (de oudbouw) geheel gerenoveerd en door architect Abel Cahen gecombineerd met zijn ontwerp (de nieuwbouw). Het museum behoort tot een groep van musea voor beeldende kunst, waarvan zowel collectie en presentatie als de architectonische vormgeving een hedendaagse uitstraling hebben. Het Van Abbemuseum ligt aan de rivier de Dommel en ligt daardoor midden in een opvallende natuurlijke omgeving. Het museum is vernoemd naar de sigarenfabrikant H.J. van Abbe, die de bouw financierde en voor de eerste jaren een bedrag voor aankopen en exploitatie ter beschikking stelde. Van Abbe was de fabrikant van de bekende Karel I sigaren; vandaar dat het museumcafé naar deze ongelukkig aan zijn eind gekomen vorst is vernoemd. Hij was namelijk de enige Britse vorst die werd afgezet en onthoofd. Waarom iemand een sigarenmerk naar zo'n controversiële persoon vernoemt, is ons onduidelijk.
Na de koffie in het museumcafé begon de rondleiding door Anneke. In de oudbouw vertelde zij over de historie van het museum, en de architectuur. Daarna bezochten we enige zalen. De eerste was ingericht door Turkse kunstenaars. In vitrines langs de wand allerlei kunstwerken, nagemaakte kunstwerken, en tekeningen van vroegere tentoonstellingen van deze kunstwerken. Dat sloot wel aan bij het thema van dit seizoen: de kunstenaar in zijn tijd. Dat liet zien hoe vroeger de werken van moderne kunstenaars tentoongesteld werden.Enige samenhang tussen het tentoongestelde was verder nauwelijks te ontdekken. Maar sommige van deze zaken waren voor Anneke toch een goede kapstok om er een leuk verhaal aan op te hangen, zoals over de werkwijze van Mondriaan. Ook was er geregeld aanleiding om terug te grijpen naar de ervaringen van vorig jaar in Düsseldorf, vanwege dingen die we herkenden.
In een volgende zaal werd het nog onsamenhangender. Daar stond bijvoorbeeld een levensgroot Mariabeeld en op de wanden van diezelfde zaal voorbeelden van Sovjet propaganda, pseudo Sovjet propaganda - een poster met Lenin die Coca Cola aanprijst -, en even verderop een echte en fraaie Picasso. In een andere zaal, vol met kopieën van kunstwerken van divers belang, hing zowaar een fraaie Kandinsky. Die kwam in die hoek niet goed tot zijn recht. Maar getraind als we waren in het interpreteren van zijn werk, zagen we daar toch het nodige in.Een conventioneel schilderij uit Duitsland met een fraai landschap was aanleiding om de diverse soorten perspectieven nog eens te bespreken, zoals het atmosferisch perspectief, en het kikker- en vogelperspectief. Het dateerde van vlak voor de Tweede Wereldoorlog, en was dus acceptabel voor de nazi's, en geen Entartete Kunst.
Vermeldenswaard zijn verder nog een tekening van het urinoir van Marcel Duchamp, en wat tekeningen van schilderijen waarop Gertrude Stein te zien is, ver voor de Tweede Wereldoorlog in Parijs. In hoeverre dit soort werken de huidige jeugd aanspreekt, valt te bezien, ook al past het in ons thema: de kunstenaar in zijn tijd.
Over urinoir gesproken: dan komen we vanzelf bij de gender neutrale toiletten in het museum. Toch wel enigszins onbehaaglijk, zeker als de sloten op de compartimenten niet goed werken.
De lunch werd weer genoten in het museumcafé. Prima, maar vanwege de drukte en het omgevingslawaai was een goede evaluatie niet echt mogelijk. Daarom werd er na afloop in de gang nog even nagepraat. De algemene indruk was toch wel dat de nodige verwarring had toegeslagen. Dit vanwege het feit dat rijp en groen, echt en nep, zonder samenhang tentoongesteld was. Maar dat zou toch wel eens de boodschap van het geheel kunnen zijn, en dan was deze boodschap succesvol overgebracht. Even terzijde: de website van het museum is al even verwarrend: niet terug te vinden wat er allemaal te zien is.
Daarna gingen een enkele deelnemers al naar huis, vanwege o.a. hondse beslommeringen; anderen maakten nog een toer door het museum.
De architectuur met de prachtige doorkijkjes gaf nog een mooie wending aan wederom een interessant kunstuitje!(met dank aan Yo voor haar bijdrage en enige foto's)
donderdag 4 april 2019
Data kunstreisje naar Antwerpen
De data van ons kunstreisje naar Antwerpen zijn vastgesteld: dinsdag 15 oktober t/m donderdag 17 oktober 2019.
vrijdag 1 maart 2019
27 februari 2019: Rijksmuseum Amsterdam
De kunstenaar in zijn tijd
Dit motto van het huidige seizoen van Les Bozaarts leidde ons deze keer naar het Rijksmuseum, naar het deel van de vaste collectie dat betrekking heeft op de 19e eeuw. Waar de vorige keer in de Kunsthal in Rotterdam de nadruk lag op de zeer individuele expressies van de diverse kunstenaars, kwam de focus nu meer te liggen op de tijd. En wat voor tijden! Het begon natuurlijk met de Napoleontische tijd, in Nederland met de Bataafse Republiek - na de verdrijving van Willem V, daarna het Koninkrijk Holland met koning Lodewijk Napoleon, dan de annexatie door keizer Napoleon, vervolgens het herstel van de onafhankelijkheid met Willem I als soeverein vorst, en kort daarna als koning. En zo transformeerden de Lage Landen van een federatie van min of meer onafhankelijke provincies tot een eenheidsstaat. En ook daarna was het een zeer dynamische tijd: denk aan de industriële revolutie, met de opkomst van de spoorwegen, stoommachines enzovoorts.
Het Rijksmuseum
Eerst vertelde Anneke over het ontwerp van het Rijksmuseum, en hoe architect Pierre Cuypers teruggreep naar gothische elementen - b.v. kruisgewelven - in zijn ontwerpen, zoals ook in de vele kerken die hij in de 19e eeuw ontwierp. Bij het binnentreden van de eerste zaal stonden we meteen oog in oog met drie zeer grote portretten, achtereenvolgens van keizer Napoleon, koning Lodewijk Napoleon, en koning Willem I. Aanleiding tot discussie over de kledingstijl, die uitmondde in de empire stijl, de Egyptische elementen in het
portret van Napoleon, het seksleven van Napoleon, het gebit van Joséphine de Beauharnais, en dergelijke. Daarnaast het kolossale schilderij van Pieneman met de slag bij Waterloo als onderwerp. Links op de voorgrond de gewonde kroonprins Willem, de held van Waterloo, zoals hij bekend werd.
Allerlei stromingen
Dan verder door de diverse zalen. We zagen hoe de stijlen langzamerhand veranderden. Eerst de romantiek, met diverse exponenten, zoals een prachtig schilderij van Schelfhout. Anneke wees op het verschijnsel van het atmosferisch perspectief, Ook landschappen in Italiaanse stijl, met stoffages door allerlei klein afgebeelde menselijke taferelen. Een hoogtepunt van de romantiek in
Nederland was het portret van koning Willem II in de duinen, met prominent om zijn hals een onderscheiding. Speculaties daarover leverden niets op. Nader onderzoek leerde dat dit Commandeur in de orde van St. George betrof, een hoge Russische onderscheiding. Niet verwonderlijk, gezien zijn huwelijk met Anna Paulowna, de zuster van de Russische Tsaar.
Ook meubelstukken en fraaie serviezen werden bekeken. Topstuk was een fortepiano met uiterst fraaie versieringen. Er was ook een door Pierre Cuypers ontworpen staande piano te zien, met voorstellingen van heiligen op de panelen. De consensus, later bij de lunch, was dat dit een foeilelijk ding was.
De ontwikkelingen in de schilderkunst werden geïllustreerd aan de hand van het portret van Alida Christina Assink, in 1833 geschilderd door Jan Adam Kruseman. Het contrast met het schilderij "Jonge Italiaanse vrouw met de hond Puck", uit 1884 door Thérese Schwartze, kon nauwelijks groter zijn. Bij iedereen viel dit laatste schilderij het meeste in de smaak.
Bij de beeldhouwkunst bewonderden we een fraai marmeren beeld van David. Veel kleiner was het historiserende bronzen beeld van een riddertournooi, boven op een groot kabinet, dat was ingelegd met de pietra dure techniek.
Van Laurens Alma Tadema zagen we twee schilderijen, gebaseerd op de Egyptische cultuur: "De Egyptische Weduwe", en "Dood van de eerstgeborene van de farao." Het sentiment droop ervan af. Geen wonder dat zijn schilderijen een inspiratie vormden voor de film "Cleopatra" met Elisabeth Taylor en Richard Burton.
Een gepeperde lunch
De lunch werd genoten in de bovenzaal van restaurant
"Hans en Grietje". Dat was maar goed ook, gezien de vele levendige discussies die meteen losbarstten. Zo vielen we niemand anders lastig. Voor Peter was het lunchgerecht kennelijk wat flauw, want hij slaagde erin de hele inhoud van de pepermolen erover uit te strooien, Commentaar van enkele tafelgenoten: "Als je een vent bent, eet je het zo op!" Maar hij kreeg toch een nieuw bord. Bij de evaluatie onder leiding van Anneke werden ook wat gepeperde meningen geventileerd, onder andere over de piano van Piere Cuypers.
Dit motto van het huidige seizoen van Les Bozaarts leidde ons deze keer naar het Rijksmuseum, naar het deel van de vaste collectie dat betrekking heeft op de 19e eeuw. Waar de vorige keer in de Kunsthal in Rotterdam de nadruk lag op de zeer individuele expressies van de diverse kunstenaars, kwam de focus nu meer te liggen op de tijd. En wat voor tijden! Het begon natuurlijk met de Napoleontische tijd, in Nederland met de Bataafse Republiek - na de verdrijving van Willem V, daarna het Koninkrijk Holland met koning Lodewijk Napoleon, dan de annexatie door keizer Napoleon, vervolgens het herstel van de onafhankelijkheid met Willem I als soeverein vorst, en kort daarna als koning. En zo transformeerden de Lage Landen van een federatie van min of meer onafhankelijke provincies tot een eenheidsstaat. En ook daarna was het een zeer dynamische tijd: denk aan de industriële revolutie, met de opkomst van de spoorwegen, stoommachines enzovoorts.
Eerst vertelde Anneke over het ontwerp van het Rijksmuseum, en hoe architect Pierre Cuypers teruggreep naar gothische elementen - b.v. kruisgewelven - in zijn ontwerpen, zoals ook in de vele kerken die hij in de 19e eeuw ontwierp. Bij het binnentreden van de eerste zaal stonden we meteen oog in oog met drie zeer grote portretten, achtereenvolgens van keizer Napoleon, koning Lodewijk Napoleon, en koning Willem I. Aanleiding tot discussie over de kledingstijl, die uitmondde in de empire stijl, de Egyptische elementen in het
Allerlei stromingen
Dan verder door de diverse zalen. We zagen hoe de stijlen langzamerhand veranderden. Eerst de romantiek, met diverse exponenten, zoals een prachtig schilderij van Schelfhout. Anneke wees op het verschijnsel van het atmosferisch perspectief, Ook landschappen in Italiaanse stijl, met stoffages door allerlei klein afgebeelde menselijke taferelen. Een hoogtepunt van de romantiek in
Ook meubelstukken en fraaie serviezen werden bekeken. Topstuk was een fortepiano met uiterst fraaie versieringen. Er was ook een door Pierre Cuypers ontworpen staande piano te zien, met voorstellingen van heiligen op de panelen. De consensus, later bij de lunch, was dat dit een foeilelijk ding was.
De ontwikkelingen in de schilderkunst werden geïllustreerd aan de hand van het portret van Alida Christina Assink, in 1833 geschilderd door Jan Adam Kruseman. Het contrast met het schilderij "Jonge Italiaanse vrouw met de hond Puck", uit 1884 door Thérese Schwartze, kon nauwelijks groter zijn. Bij iedereen viel dit laatste schilderij het meeste in de smaak.
Bij de beeldhouwkunst bewonderden we een fraai marmeren beeld van David. Veel kleiner was het historiserende bronzen beeld van een riddertournooi, boven op een groot kabinet, dat was ingelegd met de pietra dure techniek.
Een gepeperde lunch
De lunch werd genoten in de bovenzaal van restaurant
donderdag 21 februari 2019
27 februari 2019: bezoek aan het Rijksmuseum
Op woensdag 27 februari staat ons bezoek aan het Rijksmuseum
te Amsterdam gepland.
Onder leiding van Anneke gaan we de vaste opstelling Kunst
uit de 19e eeuw bekijken.
De rondleiding begint om 11 uur. We vragen jullie om op die
tijd te verzamelen bij de Informatiebalie in de benedenhal.
Natuurlijk kan je eerder komen en al vast een kopje koffie
nemen.
De lunch hebben we tussen 13.00 en 13.30 uur afgesproken bij
restaurant “Hans en Grietje”, Spiegelgracht 27, 1017JP Amsterdam, in de
bovenzaal. Dat ligt achter het museum, een paar minuten lopen.
vrijdag 11 januari 2019
9 januari 2019: Bewogen dag in Rotterdam
"De Kunsthal Rotterdam toont in de tentoonstelling Actie <-> Reactie de volle reikwijdte van kinetische (bewegende) kunst, met werken van de meest beroemde kinetische kunstenaars ter wereld. Dit indrukwekkende overzicht biedt het publiek een ervaring met kunst die appelleert aan verschillende zintuigen. Voel, kijk, ruik, hoor en onderga de ritmes, flikkering, trillingen, instabiliteit en krachtvelden tot aan de kosmos toe! De tentoonstelling is een reprise van de succesvolle tentoonstelling ‘Dynamo’ in Parijs (2013), en komt tot stand in nauwe samenwerking met Grand Palais in Parijs." Aldus de website van de Kunsthal in Rotterdam.
Het thema van dit seizoen van Les Bozaarts is "de kunstenaar in zijn tijd". Deze tentoonstelling heeft vooral betrekking op de jaren zestig van de vorige eeuw tot heden; een periode die wel allemaal min of meer bewust hebben meegemaakt, en daarom was deze tentoonstelling door Anneke geselecteerd. Bij de vorige tentoonstelling, in het Centraal Museum in Utrecht, stond de tijd van de kunstenaar nog erg ver weg van ons.
Voor de koffie kwamen we bijeen in het Café van de Kunsthal, maar dat had nog enige voeten in de aarde, want er was een storing in de parkeergarage van het Museumpark. Dat werd op diverse manieren omzeild dan wel opgelost, zoals we nog zullen zien. Het gevolg was wel dat diverse deelnemers wat later kwamen.
Anneke vroeg ons bij de inleiding terug te denken aan onder meer de jaren zestig en zeventig. Er werden veel onderwerpen genoemd, met meest in het oog springend en tijdsbepalend zaken als Provo en de Maagdenhuisbezetting. Kortom, het was een zeer woelige tijd, waar we ons allemaal nog het nodige van herinnerden, sommigen met nostalgie, anderen met enige huivering. Verder refereerde Anneke even later nog aan de tentoonstelling "Bewogen Beweging", in 1961 in het Stedelijk Museum te Amsterdam gehouden. Daar veroorzaakte Robert Müllers fiets, "de weduwe van de wielrenner", evenals later in Stockholm op de gelijknamige tentoonstelling "Rörelse i konsten" een schandaal; het kunstwerk werd door de politie om zijn aanstootgevende karakter door de politie verwijderd. Bij de expositie van vandaag was overigens geen schandaal te verwachten.
Terug naar het heden. Na de koffie en de inleiding
gingen we via het auditorium over de omhoog gaande rode loper naar de tentoonstelling. Het begon met een grote installatie van ronddraaiende spiegels; de wereldprimeur van het monumentale ‘Mechanisches Ballett’ van Heinz Mack uit 1963, dat alleen als model bestaat, en in de Kunsthal voor het eerst wordt uitgevoerd met referenties aan Fernand Léger en Oskar Schlemmer. Onderdeel van het werk is een licht- en geluidshow met muziek van de componist György Ligeti.
Bij de ingang konden we een kleine notitie zien, die ons erop wees dat bepaalde installaties en werken ontregelend op onze zintuigen konden werken, maar de meesten van ons hadden het niet gelezen; ze kwamen er vanzelf wel achter.
En weer uit de website: "De tentoonstelling is onderverdeeld in twaalf thema’s die verschillende aspecten van waarneming en fenomenale ervaring behandelen, waaronder licht, beweging, ritme, structuur, vibratie, ruimte, radiatie, immaterialiteit en draaiing. Alle kunstwerken raken aan verschillende zintuigen en creëren juist door participatie van de toeschouwer bijzondere waarnemingen."
Bij elk thema stond Anneke geruime tijd stil, en gaf uitleg over de betekenis van het werk, en de achtergronden van de maker en de stroming waar hij of zij toe behoorde.
Bij sommige werken stonden we met verbazing te kijken naar de intrigerende manier waarop het was gemaakt en hoe je vanuit verschillende invalshoeken een totaal ander beeld kreeg. Bij andere werken, zoals een ruime kamer met schuine lijnen, begonnen we al iets te merken van de invloed op onze hersenen en evenwichtsorganen. Deze effecten lagen dus niet zozeer aan het kunstwerk zelf, maar aan de werking van ons brein.
In de ruimte met drie verschillende felle kleuren ging het bij sommigen al enigszins mis: het was teveel van het goede en te indringend. Uit de website: "De kunstmatige lichtruimtes in het werk ‘Chromosaturation’ uit
1965 van Carlos Cruz-Diez dompelen de bezoeker onder in een omgeving bestaande uit slechts drie kleuren, waardoor het oog - gewend aan het waarnemen van een breed scala aan kleuren - het idee van kleur kan transformeren naar een bijna fysieke ervaring."
In de grote kamer met de schuine lijnen op de wanden werd voornamelijk het evenwichtsorgaan enigszins ontregeld.
De kamer met de spiegelende vloer en plafond leverde een fascinerend beeld op: zowel naar boven als naar beneden keken we in de oneindigheid.
Een flink aantal van ons werd binnen de kortste keren verdreven uit de kamer met de wervelende en bewegende patronen, geprojecteerd op de wand. Regelrechte zeeziekte!
Daarna werden de werken wat rustiger en minder ontregelend, zodat we daar in alle rust naar konden kijken en de toelichting van Anneke in ons konden opnemen.
Tenslotte de lunch, ook in het Kunsthal Café.
Iedereen kwam weer langzamerhand bij van deze zeer fascinerende en indringende tentoonstelling. Kortom: enthousiasme alom voor deze beleving!
Daarna gingen we weer ons weegs, naar de verschillende parkeergarages waar iedereen uiteindelijk was terecht gekomen. Toen wij op reguliere wijze de parkeergarage Museumpark verlieten, stond in de baan naast ons een auto van een deelnemend echtpaar voor een gesloten slagboom, met de alarmlichten aan. We begrepen dat ze niet op reguliere wijze in de parkeergarage waren gekomen. Tijdens het schrijven van dit stukje was nog niet bekend of ze ooit thuis gekomen zijn.
Voor de koffie kwamen we bijeen in het Café van de Kunsthal, maar dat had nog enige voeten in de aarde, want er was een storing in de parkeergarage van het Museumpark. Dat werd op diverse manieren omzeild dan wel opgelost, zoals we nog zullen zien. Het gevolg was wel dat diverse deelnemers wat later kwamen.
Anneke vroeg ons bij de inleiding terug te denken aan onder meer de jaren zestig en zeventig. Er werden veel onderwerpen genoemd, met meest in het oog springend en tijdsbepalend zaken als Provo en de Maagdenhuisbezetting. Kortom, het was een zeer woelige tijd, waar we ons allemaal nog het nodige van herinnerden, sommigen met nostalgie, anderen met enige huivering. Verder refereerde Anneke even later nog aan de tentoonstelling "Bewogen Beweging", in 1961 in het Stedelijk Museum te Amsterdam gehouden. Daar veroorzaakte Robert Müllers fiets, "de weduwe van de wielrenner", evenals later in Stockholm op de gelijknamige tentoonstelling "Rörelse i konsten" een schandaal; het kunstwerk werd door de politie om zijn aanstootgevende karakter door de politie verwijderd. Bij de expositie van vandaag was overigens geen schandaal te verwachten.
Terug naar het heden. Na de koffie en de inleiding
Bij de ingang konden we een kleine notitie zien, die ons erop wees dat bepaalde installaties en werken ontregelend op onze zintuigen konden werken, maar de meesten van ons hadden het niet gelezen; ze kwamen er vanzelf wel achter.
En weer uit de website: "De tentoonstelling is onderverdeeld in twaalf thema’s die verschillende aspecten van waarneming en fenomenale ervaring behandelen, waaronder licht, beweging, ritme, structuur, vibratie, ruimte, radiatie, immaterialiteit en draaiing. Alle kunstwerken raken aan verschillende zintuigen en creëren juist door participatie van de toeschouwer bijzondere waarnemingen."
Bij sommige werken stonden we met verbazing te kijken naar de intrigerende manier waarop het was gemaakt en hoe je vanuit verschillende invalshoeken een totaal ander beeld kreeg. Bij andere werken, zoals een ruime kamer met schuine lijnen, begonnen we al iets te merken van de invloed op onze hersenen en evenwichtsorganen. Deze effecten lagen dus niet zozeer aan het kunstwerk zelf, maar aan de werking van ons brein.
In de ruimte met drie verschillende felle kleuren ging het bij sommigen al enigszins mis: het was teveel van het goede en te indringend. Uit de website: "De kunstmatige lichtruimtes in het werk ‘Chromosaturation’ uit
Een flink aantal van ons werd binnen de kortste keren verdreven uit de kamer met de wervelende en bewegende patronen, geprojecteerd op de wand. Regelrechte zeeziekte!
Tenslotte de lunch, ook in het Kunsthal Café.
Daarna gingen we weer ons weegs, naar de verschillende parkeergarages waar iedereen uiteindelijk was terecht gekomen. Toen wij op reguliere wijze de parkeergarage Museumpark verlieten, stond in de baan naast ons een auto van een deelnemend echtpaar voor een gesloten slagboom, met de alarmlichten aan. We begrepen dat ze niet op reguliere wijze in de parkeergarage waren gekomen. Tijdens het schrijven van dit stukje was nog niet bekend of ze ooit thuis gekomen zijn.
zondag 6 januari 2019
Eerste bezoek van 2019
We zien elkaar vanaf 11.00 uur in het Kunsthalcafé. De rondleiding begint om 11.30 uur. Er is een toeslag van € 2,50 op de museumkaart.
Kijk vooral op de website van de Kunsthal Rotterdam onder "Plan je bezoek" naar adres, route en parkeren. Het adres van de website vind je hiernaast.
De komende excursies zijn ook opgenomen in de agenda.
vrijdag 23 november 2018
20 november 2018: Centraal Museum in Utrecht
Het thema van het tweede seizoen van Les Bozaarts is "Een kunstenaar mag niet anders wezen dan een instrument dat bespeeld wordt door de tijd waarin hij leeft"; een uitspraak van de beeldhouwer Hildo Krop (1884-1970) uit 1949. Anneke schrijft hierover: "Het idee dat een kunstenaar niets anders mag wezen is wel heel sterk en, naar mijn mening, te streng uitgedrukt, maar de kerngedachte, het zien van de kunstenaar als een instrument dat bespeeld wordt door de tijd waarin hij leeft, is waardevol en heb ik als leidraad gekozen. Het gaat er in deze serie museumbezoeken vooral om waarom deze kunst in de onderhavige tijd ontstaan is. Sociale context, geschiedenis en technische vooruitgang spelen een grote rol." Aldus Anneke.
En 
zo ging het eerste bezoek naar het Centraal Museum in Utrecht, waar we kennis gingen maken met wat de Beeldenstorm heeft aangericht, vervolgens in de voetsporen gingen treden van de eerste en enige Nederlandse paus, Adrianus VI (1459-1523), en de in zijn dienst aangestelde beheerder van de kunstschatten van het Vaticaan, Jan van Scorel (1495-1562). Bekende Utrechtse schilders waren vervolgens Abraham Cornelisz. Bloemaert (1564 of 1566 - 1651) en Joachim Wtewael (1566 - 1638). Hoogtepunt in het Centraal museum zijn de werken van de Utrechtse Caravaggisten, Hendrick ter Brugghen (1588-1629), Dirck van Baburen (1595-1624) en Gerard van Honthorst (1592-1656).
zo ging het eerste bezoek naar het Centraal Museum in Utrecht, waar we kennis gingen maken met wat de Beeldenstorm heeft aangericht, vervolgens in de voetsporen gingen treden van de eerste en enige Nederlandse paus, Adrianus VI (1459-1523), en de in zijn dienst aangestelde beheerder van de kunstschatten van het Vaticaan, Jan van Scorel (1495-1562). Bekende Utrechtse schilders waren vervolgens Abraham Cornelisz. Bloemaert (1564 of 1566 - 1651) en Joachim Wtewael (1566 - 1638). Hoogtepunt in het Centraal museum zijn de werken van de Utrechtse Caravaggisten, Hendrick ter Brugghen (1588-1629), Dirck van Baburen (1595-1624) en Gerard van Honthorst (1592-1656).
Daarna gingen we verder, onder meer naar de schilderijen van Jan van Scorel en zijn tijdgenoten. Een levendige discussie ontstond, met vraag (van Anneke) en antwoord (van de aandachtige toehoorders) onder meer over hoe je kon zien wat (laat) middeleeuws was, en hoe je kon zien wat de invloed van de Italiaanse Renaissance geweest was. Opvallend was de onbeholpenheid waarmee in de Middeleeuwen menselijke lichamen werden weergegeven - doorgaans slechts gehuld in kleding en draperieën. Zo werden we geconfronteerd met de oudste schilderijen die vanuit een religieus perspectief geschilderd waren, maar daarna gebaseerd waren op thema's uit de klassieke oudheid, die pas tijdens de Renaissance weer algemeen bekend waren geraakt. Langzamerhand werden de schilders beter in het weergeven van lichamen, en dat culmineerde in de weinig verhullende kleding van de Heilige Agnes. De kerkvorst, getooid met de pauselijke tiara, naast haar kijkt misprijzend de andere kant uit. 
Bij de Manieristen stonden we geruime tijd stil bij de hier en daar wat vreemd weergegeven menselijke verhoudingen. Anneke liet ons zelf uitzoeken waar de verhoudingen vreemd werden weergegeven. Het toppunt was wel het schilderij van Bloemaert van Jozef en zijn broeders. Rechts vooraan staat een hoveling in een gele mantel. Van hem waren slechts één been en een vreemd hoofd zichtbaar. Anneke wees ons op de merkwaardige verhoudingen, typerend voor de Manieristen. Yo kwam echter met een verrassende oplossing van het beeld: hij stond voorover gebogen zijn veter vast te maken; daarom zag je maar één been en geen hoofd: het andere hoofd behoorde aan iemand anders.
Tenslotte bekeken we werken van de Utrechtse Caravaggisten, waarbij het schilderij van de Koppelaarster van Gerard van Honthorst veel aandacht kreeg (evenals trouwens op internet). Anneke wees ons op de nauwelijks zichtbare geldbuidel en de symboliek van de luit, met de opening aan de voorzijde.
Omdat Anneke een Utrechtse achtergrond heeft, werd tussen de bedrijven door ook nog aandacht gegeven aan bepaalde Utrechtse thema's. Een fraai voorbeeld daarvan was een polychroom beeld van Karel V.
Bij de lunch in het Museum Café werd alles nog eens geëvalueerd, en hoe we vanuit de late Middeleeuwen in de 17e eeuw waren beland. Het was een leerzaam en mooi museumbezoek, met veel dank aan Anneke, die ons veel verrassende inzichten meegaf!
Bij de lunch in het Museum Café werd alles nog eens geëvalueerd, en hoe we vanuit de late Middeleeuwen in de 17e eeuw waren beland. Het was een leerzaam en mooi museumbezoek, met veel dank aan Anneke, die ons veel verrassende inzichten meegaf!
woensdag 7 november 2018
Eerste bezoek in het nieuwe seizoen
Verdere details treffen jullie aan in de uitnodiging die binnenkort verstuurd wordt.
Hiernaast is alvast een link naar de website van het museum toegevoegd.
zondag 23 september 2018
Verslag Düsseldorf is klaar
Een impressie van de hele reis is hier te vinden.
Het foto-album zal apart verspreid worden; dit vanwege de privacy.
Hiernaast zijn nog enkele links toegevoegd.
Abonneren op:
Posts (Atom)